In ferdwinen

He disappeared in the dead of winter
W.H. Auden

 

 

Inkeld labyrint binne de dagen
in sykjen by in ferdwinen
fan hy dy’t libben it libben sei,

in lûd dat it hert fan hiel
’t hielal tikjen en tromjen die,
o, hoe’t alles kloppe, útlitten,

fûl en klear yn ’e oere fan
in jonkheid, sis, a knock
knock knockin’ on heaven’s door.

Yn in sykjen by in ferdwinen
rint yn de romten achter toer en
klok elk spoar dea en stomp,

sa’t alle yn stegen en gloppen
opfandele kamerabylden, oars
net sizze as: ‘Nee, nee, net sjoen,

nee, nee, net heard, nee, nee,
wy witt’ fan neat’, dêr’t de stêd
in spul fan mist en skimen is.

Inkeld labyrint de dagen
by in ferdwinen yn in sykjen
sûnder ein, sa’t alle fragen

sûnder útsjoch binne, blyn as
dizze nacht de dize fan winter,
omwaarjend oer kanalen en

brêgen en tuorren en grêften,
dôf foar it wurd dat it hert fan
hiel ’t hielal tik en tromjen die.

 

 

Under de steden

Fannacht ferve in snijen alle klokken wyt.
Kaaien en fabriken, pleinen en skippen,
alles lei te sliepen.
Dêr’t ik omdangele, heal yn mysels ferrûn,
seach ik yn blau lantearneljocht
in heit, in broer en
it jachtsjen fan har skaden,
swart as de hynsters dy’t har ienris
troch liet en lichem draafden.
Ticht leine alle fivers en grêften
ûnder de winterhimel, in sark.
Njonken de Blokhúspoart stie ik as in muorre.

By de sonoare klanken fan in lege saks
blafte in hûn in kâlde ûnrêst.
Fierderop kaam in skip fan syn kaaien los,
briek mei geweld
troch it kreakjende iis,
ferswevend ûnder nacht syn steden.
Ik seach de skaden fan in heit, in broer,
in ferdwinen yn in hielal, sûnder tekens.
Fan alle wei en wegen bin ik
de ferlitten stêd, mei wenten en winkels en
in gerjochtsgebou, sûnder finsters.
Njonken de Blokhúspoart stie ik as in muorre.