Nauwelijks een vliesje ijs in de vaart of
\nonder de wolfsmaan van de nacht,
\nglijden, zwammend en zwetsend,
\naan winter\u2019s stamtafels de woorden<\/p>\n
over de ijsvlakten van de zwarte meren,
\nman, de een nog sneller dan de ander
\nin een oude poging om de verraderlijke
\nvogelknip van tijd voor te blijven.<\/p>\n
*<\/span><\/p>\n Denkend aan mijn ouders en Auden, met zit ik in een caf\u00e9 bij de Potmarge en *<\/span><\/p>\n Er was een vuur dat een vader van de schaatsen een wak in vloog en ergens boven Sloten *<\/span><\/p>\n Wat is wit meer dan blind, zegt het meisje een kleine, onder het ijs verglijdende nacht- *<\/span><\/p>\n Waar winter zich een wak in rijdt terwijl op de klinkers in de Gijsbert ligt en <\/p>\n <\/p>\n Vertaling: Elske Schotanus<\/em><\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n
\nsnow blizzards in de stegen van New York
\nen schimmen, hinnikend en al dwalend
\nrond de berijpte akkers boven Burgwerd,<\/p>\n
\nvolg, aangeschoten, de vlokkende
\nvensters die als ogen uit een wit en blind
\nNiemandsland mij staan op te nemen.<\/p>\n
\nsloeg, toen hij, sneller dan het licht onder
\nWoudsend (we zeiden nog tegen elkaar:
\n\u2018Hee jij, even kollum en burdaard, nu.\u2019)<\/p>\n
\nmet dezelfde rotvaart, galopperend haast,
\nweer voor het licht schoot, o, vertel mij wat,
\nvertel mij wat, vadertje, vadertje, duistere nacht.<\/p>\n
\ndat met de ezel op de rug de ruimte achter
\nde dijk niet anders wil schilderen dan de tijd
\ndie sneeuw is, want wij, een verdwijnen, wij,<\/p>\n
\nmuziek, zoals de taal tot verstomming komt,
\nlangzaam in dat wat zich niet laat uitspreken,
\nzeg, het gezicht van sneeuw achter de dijk.<\/p>\n
\nhet licht, vorstin af, smerig en goor
\nover de natte kaden van de Emma strijkt,
\ndaar houd ik stil bij een kat die, halfdood,<\/p>\n
\ndenk – for nothing now can ever come to
\nany good? \u2013 aan de toekomst van mijn taal,
\nmijn Fries in winter\u2019s duistere vogelknip.<\/p>\n