Dit is hoe het begint. Je komt thuis en blijft staan
\nbij het aanrecht. Het is na twaalven. Het huis is
\nkalm, maar jij bent het niet.<\/p>\n
Wat je buurvrouw riep, aan het eind van de avond,
\ndat sloeg nergens op. Je zei er wat van, maar de rest
\nviel haar bij.<\/p>\n
Het zint je niet. Het maalt door je hoofd. Mensen
\nzijn zo zeker. Ze praten zo graag. Je trekt een kastje
\nopen en reikt omhoog.<\/p>\n
Gelukkig is er een halve zak Croky.<\/p>\n
*<\/p>\n
De zak is snel leeg. En opnieuw vreet je jezelf op.
\nJe stapt in bed, je hoort het vertrouwde gesnurk
\nnaast je, maar het helpt niet.<\/p>\n
Je monoloog gaat door. Je zoekt naar woorden om
\nterug te slaan, maar een helder verhaal wil het niet
\nworden. Je bent de eenling die je vroeger ook al was.<\/p>\n
Een club is prachtig als er iets te lachen valt. Hoe
\ngraag praat je niet over ons Friezen. Maar je
\nsympathie voor de underdog is geen toeval.<\/p>\n
Je bent het immers zelf, als het tegenzit.<\/p>\n
*<\/p>\n
Je ligt thuis, maar vol thuisloze gevoelens. Je hoort
\nde wind en dan plotseling \u2013 misschien moest je
\nplassen \u2013 stap je uit bed.<\/p>\n
Zonder dat je er erg in hebt ben je al iets rustiger
\ngeworden. Mensen zijn zo zeker. Even moet je erom
\ngrijnzen. En dan schiet je iets te binnen, een regel,
\neen paar woorden.<\/p>\n
Het is genoeg. Het krijgt al vorm. Als je het kunt
\nvangen ben je al een heel eind. Je reikt opzij en pakt
\nouderwets een pen.<\/p>\n
Dat is hoe het begint.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n